Διαβάζοντας Έρνεστ Χέμινγουέι – Αποχαιρετισμός στα όπλα

“Η ζωή, η απλή ζωή, η ζωή εν καιρώ ειρήνης μπορεί να κάνει εγκλήματα μεγαλύτερα από τον πιο αιματηρό πόλεμο.”

Ο Χέμινγουέι γράφει το βιβλίο αυτό σαν ένας μεγάλος αναρχικός. Σαν ένας άνθρωπος που αμφισβητεί και καθαιρεί την εξουσία. Δεν νοιάζεται για τα γεγονότα του πολέμου, για τις μάχες και τις τοποθεσίες. Αν και τις γνωρίζει πολύ καλά. Νοιάζεται και γράφει για τα συναισθήματα των ανθρώπων, που ζουν το πόλεμο θέλοντας και μη. Για τον φόβο τους, για την αποστροφή προς τον θάνατο, για τους νόμους της στρατιωτικής πειθαρχίας και υπακοής. Για το πώς γίνεται ένας απλός άνθρωπος, ήρωας. Για την ματαιότητα – και καμιά φορά – για την γελοιότητα του θανάτου. Για την αλληλεγγύη, την φιλία και το μοίρασμα και πώς οι δύσκολες συνθήκες του πολέμου γεννούν μια άλλη ηθική και άλλα πιο δυνατά συναισθήματα.

Ένας γενναίος στρατιώτης, τόσο ικανός, που επιβιώνει σε τόσες μάχες και τελικά χάνει την ζωή του βλακωδώς, από φίλια πυρά, κατά την υποχώρηση. Ένας άλλος που κερδίζει μετάλλιο ανδρείας, για τον τραυματισμό του σε μια μάχη, την οποία απλά παρατηρούσε. Σε μια μάχη που δεν συμμετείχε ποτέ. Άλλος που υπομένει για χρόνια την παράνοια της στρατιωτικής πειθαρχίας και λιποταχτεί κατά την υποχώρηση, ενώ στην πραγματικότητα ο πόλεμος είχε τελειώσει.

Ο Χέμινγουέι μας περιγράφει την απελπισία των ευαίσθητων και καλλιεργημένων ανθρώπων, ενός γιατρού για παράδειγμα και ενός κατ’επιλογήν παππά, μπροστά στο παράλογο του πολέμου, της επικράτησης του ενός έθνους πάνω στο άλλο, στην αθλιότητα της εξουσίας και της στρατιωτικής ιεραρχίας.

Μας περιγράφει την αυταπάρνηση κάποιων άλλων, ρομαντικών ανθρώπων, που – σαν τον ήρωα του βιβλίου – αφήνουν της σιγουριά της πατρίδας – υπερδύναμης και την σιγουριά της οικογένειας με την υψηλή οικονομική και πολιτική θέση και υπηρετούν έναν ευγενικό σκοπό, απαρνούμενοι τα πάντα.

Και μέσα σε όλα, και μέσα στον πόλεμο υπάρχει πάντα ο έρωτας. Ο έρωτας που είναι πάντα ο ίδιος είτε στα χρόνια της ειρήνης είτε στα χρόνια του πολέμου. Και είναι πάντα πιο σκληρός και πιο αμείλικτος από τον πόλεμο.

Γιατί τελικά μόνο ο έρωτας σκοτώνει στ’αλήθεια – όχι ο πόλεμος.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s