Το 8ο χιλιόμετρο (ή το 34ο ή το 4ο ή λίγο πριν το τέλος)

Αγαπώ το τρέξιμο. Είναι το αγαπημένο μου σπορ. Αυτό που έχω διαλέξει για μένα. Μου δίνει χαρά, με ξεκουράζει από τις έγνοιες της δουλειάς, της καθημερινότητας, μου εξασφαλίζει απομόνωση και αυτοσυγκέντρωση. Είναι ένα δώρο που κάνω στον εαυτό μου για καλή υγεία, σωματική μα και ψυχική.

Για να έχει ενδιαφέρον, βάζω λίγο ανταγωνισμό, συμμετέχω σε αγώνες. Σε όσους μπορώ. Είναι στην πραγματικότητα ένα ωραίο κίνητρο, για να υπάρχει συνέπεια και σκοπός στην προετοιμασία, για να έχω ένα στόχο – συνήθως να βελτιωθώ έναντι της προηγούμενης επίδοσής μου. Για να έχω μια ώθηση και ένα χρονοδιάγραμμα, που δεν θα το εγκαταλείψω εύκολα με την πρώτη δυσκολία/δικαιολογία.

Όσοι τρέχουν μεγάλες αποστάσεις ξέρουν πολύ καλά πως τα πολλά χιλιόμετρα τα τρέχουμε με το μυαλό και όχι με τα πόδια. Τα πόδια είναι εκεί για να κάνουν ό,τι τους πει το μυαλό. Επίσης γνωρίζουν πολύ καλά πως ο αγώνας αντοχής είναι πολύ μοναχικός. Ο κόσμος επικεντρώνεται στο σημείο της εκκίνησης και του τερματισμού. Εκεί έχει μουσικές, αψίδες με διαφημίσεις, μπάντες ή φανταστικούς dj, τύμπανα και σημαίες. Για τα πρώτα και τελευταία 200 μέτρα. Ενδιάμεσα υπάρχει μόνο σιωπή.

Είναι αλήθεια. Ο δρόμος μεγάλης απόστασης περιέχει μια ατέλειωτη σιωπή. Είσαι εσύ και ο δρόμος, εσύ και τα βήματά σου, εσύ και η ανάσα σου, οι ανάσες των συναθλητών σου, τα τραγούδια που μπορεί να ακούς στα ακουστικά σου, είναι και αυτά μια επιλεγμένη σιωπή. Η προσπάθεια και η κούραση σύντομα δεν αφήνουν την συζήτηση. Σχεδόν κανείς δεν μιλάει σε κανέναν.

Κι έτσι μετά τα πρώτα 200 – 500 μέτρα, όταν συνειδητοποιήσεις την σιωπή σου, τότε αρχίζει και η συζήτηση με τον εαυτό σου. Δεν έχεις άλλη επιλογή.

Στα πρώτα 1-2 χιλιόμετρα σου φταίνε όλα – είναι η προσαρμογή – μέχρι να βρεις ρυθμό, να συντονίσεις την αναπνοή σου, να ζεσταθούν καλά όλοι οι μύες, να αφήσεις πίσω τον εαυτό που περπατάει ή κάθεται ή στέκεται και να βρεις τον εαυτό που τρέχει.

Μετά όλα κυλάνε πολύ πιο εύκολα, το σώμα ακούει το μυαλό, το μυαλό συγκεντρώνεται στον στόχο, τα βήματα είναι πια ακούραστα, τρέχεις με το σώμα και όχι με τα πόδια. Η διαδρομή αποκτά ενδιαφέρον. Αν είσαι στο δρόμο κοιτάς τα κτίρια, τα πεζοδρόμια και τα στενά. Αν είσαι στο βουνό, τότε είναι πραγματική μαγεία, κοιτάζεις τα δέντρα, τις πέτρες και τα νεροφαγώματα, τη ρίγανη και το θυμάρι, τα αγριολούλουδα στις άκρες του μονοπατιού.

Όλα αυτά μέχρι το 8ο χιλιόμετρο.

Μέχρι το 8ο χιλιόμετρο (αν ο αγώνας σου είναι τα 10 χιλιόμετρα όπως ο δικός μου), ή το 34ο αν τρέχεις μαραθώνιο ή το 4ο χιλιόμετρο αν τρέχεις τα 5). Ουσιαστικά όταν έχεις διανύσει το 80% της απόστασης του αγώνα σου. Ο καταραμένος νόμος του 80%-20%.

Γιατί εκεί στην έχει στημένη ο κακός σου εαυτός….

Στο 8ο χιλιόμετρο νιώθεις την κούρασή σου. Τα πόδια ξαφνικά γίνονται βαριά. Κάθε βήμα δυσκολεύει και μοιάζει να γίνεται σε αργή κίνηση. Η ανάσα κονταίνει. Το τοπίο δεν είναι πια τόσο ωραίο. Κάνει πιο πολλή ζέστη ή πιο πολύ κρύο από την ώρα της εκκίνησης. Τα δέντρα (ή τα κτίρια) είναι πια βαρετά και επαναλαμβανόμενα.

Σκέφτεσαι. Για πρώτη φορά παύεις να μιλάς με τον εαυτό σου και ο νους σκέφτεται ανεξάρτητος.

  • «Έχεις κουραστεί. Να σταματούσες λίγο καλύτερα;»
  • «Πονάει λίγο το δεξί γόνατο. Μήπως θα ήταν πιο φρόνιμο να εγκαταλείψεις;»
  • «Αν το πιέσεις μπορεί να τραυματιστείς…»
  • «Δεν πειράζει κι αν δεν τερματίσεις. Δεν είχες κάνει καλή προετοιμασία. Σταμάτα τώρα και προσπαθείς στον επόμενο αγώνα.»
  • ….

Ο κακός μας εαυτός είναι ο δυσκολότερος αντίπαλος. Ο κακός μας εαυτός είναι πολύ ικανός. Είναι πανέξυπνος, ετοιμόλογος και αποτελεσματικός. Κι αυτό γιατί ο κακός μας εαυτός είμαστε εμείς. Παίρνει δύναμη από εμάς. Θρέφεται από εμάς. Μας ξέρει καλά και μας πολεμάει «από μέσα».

Το 8ο χιλιόμετρο είναι μια νοητική και προσωπική μάχη. Που δίνεται κάθε φορά. Και είναι δύσκολη.

Το ίδιο νομίζω πως γίνεται και στην ζωή. Όχι μόνο στο τρέξιμο. Ο φόβος πριν την επιτυχία. Το άγχος για μια καινούρια ιδέα. Ο πανικός να εκτεθούμε με κάτι που έχουμε σκεφτεί και θέλουμε τόσο πολύ να κάνουμε. Η έλλειψη θάρρους να πούμε αυτό που νιώθουμε, όταν πια ξέρουμε ότι το έχουμε νιώσει, την χαρά μας, την λύπη μας, την συμπάθειά μας, τον έρωτά μας.

Ο φόβος μπροστά στην ευτυχία.

Είναι τόσο πιο εύκολο να τα παρατήσουμε. Να το αφήσουμε στην μέση. Ούτε καν στη μέση. Λϊγο πριν το τέλος. Γιατί είναι πιο εύκολο να φταίνε οι άλλοι. Η κοινωνία. Το σύστημα. Γιατί η ιδέα μας είναι χαζή, καταδικασμένη σε αποτυχία, γιατί οι άλλοι θα γελάσουν, θα μας περιφρονήσουν, γιατί δεν θα τα καταφέρουμε.

Το 8ο χιλιόμετρο είναι μια μάχη.

Η προσωπική μου άμυνα είναι σκέφτομαι μόνο το τέλος. Σκέφτομαι το μετάλλιο. Αυτόν στον οποίο θα το αφιερώσω. Σκέφτομαι πως θα λυπηθεί πολύ και θα απογοητευθεί αν δεν του στείλω μια φωτογραφία μου με το μετάλλιο στο στήθος. Σκέφτομαι τον κόπο μου μέχρι τώρα. Τις ώρες της προπόνησης. Το πόσο αγαπώ αυτό που κάνω. Σκέφτομαι τον τερματισμό. Τον κόσμο στον τερματισμό. Τις φωνές, τα χαμόγελα, τον εκφωνητή που θα λέει το όνομά μου.

Καμιά φορά στην άκρη του δρόμου, εκεί στο ύψος των 8 χιλιομέτρων μπορεί να δω, μπορεί να βρεθεί κάποιος συνειδητοποιημένος θεατής. Που ξέρει. Και στέκεται εκεί και μου φωνάζει.

  • « Έχει μείνει μόνο λίγο. Κάτω από 2 χιλιόμετρα. Πας για τερματισμό!»

Κι εκεί το μυαλό κάνει κλικ και κλείνει τ’αυτιά στον κακό εαυτό μου. Δεν τον ακούω πια. Του απαγορεύω να μου μιλάει. Γελάω με αυτά τα φοβιστικά που μου λέω. Αλλάζω ρυθμό και αναπνοή, δίνω ώθηση στα χέρια, στην κοιλιά και κοιτάζω μόνο μπροστά. Τον έχω νικήσει.

Στον τερματισμό, στα τελευταία 500 ή 200 μέτρα, δεν ξέρω πως, το σώμα βρίσκει ξανά την δύναμη, η κούραση έχει φύγει. Τερματίζω με σπριντ! Σχεδόν με κατοστάρι! Με χαμόγελο!

Όταν περνάω την γραμμή σκέφτομαι πως ναι θα μπορούσα να τρέξω και λίγα ακόμα χιλιόμετρα αν χρειαζόταν. Δεν θα ήταν και τόσο τρομερό. Πότε δεν είναι…

Η επιτυχία μας τρομάζει. Η ευτυχία μας τρομάζει. Γιατί μας φέρνει μπροστά από την ευθύνη μας. Μπορούμε να βάλουμε έναν στόχο και να τον πετύχουμε. Μπορούμε να τα καταφέρουμε. Μπορούμε να κάνουμε ότι θέλουμε. Γιατί η επιτυχία και η ευτυχία είναι ελευθερία. Και είναι μεγάλη ευθύνη να διαχειριστείς την ελευθερία σου…

Αν βρεθείτε σε κάποιον αγώνα αντοχής σαν θεατής (την Κυριακή 12 Νοέμβρη διεξάγεται στην Αθήνα ο Αυθεντικός Μαραθώνιος καθώς και αγώνες 10 και 5 χιλιομέτρων) κάνετε τον κόπο να βρεθείτε λίγο πριν τον τερματισμό. Στο 8ο ή στο 34ο ή στο 4ο χιλιόμετρο, ή τέλος πάντων λίγο πριν το τέρμα της αντίστοιχης διαδρομής. Η παρουσία σας, η φωνή σας, η παρότρυνσή σας και το χαμόγελό σας θα είναι πολύτιμα για τον δρομέα που περνάει από μπροστά σας.

Εγώ θα σας περιμένω εκεί.