Δουνκέρκη

Σε μια μεγάλη υπερατλαντική πτήση είχα την τύχη να δω την ταινία Δουνκέρκη. Την είχα βάλει στη λίστα των ταινιών που θέλω να δω από καιρό, όμως ο χρόνος είναι πολύ λίγος πάντα σε σχέση με τις ταινίες που βάζω στη λίστα. Όμως να ένα ταξίδι αεροπορικό, που είναι αναγκαίο και έχει πολλές ώρες δημιουργεί μια τέλεια συνθήκη για να δει κανείς μια ταινία σαν κι αυτή.

Η Δουνκέρκη είναι μια ταινία που μιλάει με τις εικόνες. Όχι με τους διαλόγους. Ούτε με την πλοκή. Οι εικόνες της δημιουργούν συναισθήματα. Όχι λογικές συνέχειες και λύση γρίφων. Είναι σε αυτό το θέμα πολύ πρωτότυπη και ίσως παράξενη, αν την συγκρίνει κανείς με ταινίες της εποχής.

Η Δουνκέρκη πάνω από όλα είναι – με τον τρόπο της – μια ταινία αντιπολεμική. Δείχνει την αλήθεια του πολέμου. Την ασχήμια του. Την καθημερινότητά του. Αυτό που νιώθεις βαθιά για τον πόλεμο είναι το αίσθημα του εγκλωβισμού. Το ψυχικό μαρτύριο που δημιουργεί ο πόλεμος σε κάθε άνθρωπο. Οι στρατιώτες δεν πάνε στη μάχη με χαμόγελο, κρατώντας μια σημαία και νιώθοντας γενναίοι. Έχουν την αγωνία της επιβίωσης. Έχουν την ελπίδα και την ανάγκη να ζήσουν, να ξεφύγουν, να είναι αυτοί που θα σωθούν.

Η Δουνκέρκη είναι πάνω από όλα μια ταινία – ύμνος στις αξίες των ανθρώπων. Δείχνει πως ο πόλεμος (όπως και η εποχή της ειρήνης) καθορίζεται από το πώς κάποιοι άνθρωποι μένουν πιστοί στο προσωπικό σύστημα αξιών τους. Ο πόλεμος κρίνεται από αυτά που αυτοί οι άνθρωποι θα κάνουν ή δεν θα κάνουν. Αν θα σώσουν έναν άγνωστο τραυματία ή θα τον αφήσουν να πεθάνει. Αν θα σώσουν τον εαυτό τους θυσιάζοντας έναν άλλο άγνωστο άνθρωπο. Αν θα διαλέξουν ποιος θα ζήσει η θα πεθάνει με βάση την εθνικότητα. Αν θα κάνουν το σωστό. Αν θα εκτεθούν στον κίνδυνο οι ίδιοι για να σώσουν λίγους ή πολλούς άλλους. Αν θα κρατήσουν την δύσκολη στιγμή την αξία στην οποία πιστεύουν κι αν θα μπορούν έτσι να κοιτάζουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη.

Ποιος θα διάλεγε να υμνήσει σε μια ταινία μια ιστορία υποχώρησης; Μια ιστορική στιγμή που ίσως οι σύμμαχοι να μην ήθελαν να θυμούνται. Κι όμως η υποχώρηση και ο τρόπος που θα γίνει έχει την αξία του. Και μας δείχνει πως τελικά το σημαντικό στον πόλεμο και στην ειρήνη, στις ένδοξες στιγμές αλλά και στην κάθε μέρα μας είναι να μην χάσουμε τον εαυτό μας.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s