Πώς έτρεξα ένα νησί;

Σαν μέρος της προπόνησης μου για τον Μαραθώνιο της Αθήνας, σαν μέρος της προετοιμασίας μου για τον κλασσικό Μαραθώνιο, σήμερα είχα  έναν σπουδαίο και ξεχωριστό αγώνα, τον γύρο των Σπετσών. Τον φημισμένο #spetsesminimarathon2018!!!

Ο αγώνας αυτός είναι ξεχωριστός γιατί είναι, στην πραγματικότητα, μια τριήμερη γιορτή. Η συμμετοχή όλων των κατοίκων του νησιού είναι καθολική και συγκινητική. Την Παρασκευή υπάρχουν αγώνες κολύμβησης για παιδιά και ενήλικες. Ένας από αυτούς είναι ο διάπλους από Κόστα στις Σπέτσες.

Το Σάββατο το απόγευμα γίνεται ο αγώνας των 10 χλμ. Την Κυριακή το πρωί γίνεται ο κύριος αγώνας των 25 χιλιομέτρων, που είναι και ο κυριότερο θέμα και που ουσιαστικά είναι ο γύρος του νησιού. Το πρωί της Κυριακής γίνεται και ο αγώνας των 5 χλμ. Όλοι οι αγώνες παίρνουν εκκίνηση μπροστά στο ιστορικό ξενοδοχείο Ποσειδώνιο και φυσικά τερματίζουν εκεί.

Οι συμμετοχές πολλές σε όλους τους αγώνες. Οι σπόνσορες και οι χορηγοί πολλοί και δυνατοί. Ο αγώνας έχει μεγάλη αίγλη. Γεμίζει το νησί. Καθώς γίνεται αρχές Οκτώβρη, μοιάζει σαν μια βουτιά πίσω στο καλοκαίρι που πέρασε.

Ξεκινάμε με έναν συναθλητή μου με αυτοκίνητο από την Αθήνα το μεσημεράκι για Κόστα και μετά για Σπέτσες. Στο δρόμο μιλάμε για διάφορα θέματα και για να γνωριστούμε. Είναι πολύ όμορφο να βλέπει πόσο κοντά φέρνει τους ανθρώπους ο αθλητισμός. Η διαδρομή έιναι ευχάριστη και με την κουβέντα δεν την καταλαβαίνω καθόλου. Ο καιρός είναι υπέροχος. Στην Κόστα δεν είχει μείνει μέρος για πάρκιγκ ούτε για πλάκα. Είμαστε όμως τυχεροί. Βρίσκουμε μια ασφαλή θέση για το αυτοκίνητο. Την ώρα που κατεβαίνουμε προς το μικρό λιμάνι μας σφυρίζει το μικροσκοπικό φέρρυ της γραμμμής. Τρέχουμε και το προλαβαίνουμε. Μας περιμένει.

Στην αντίπερα πλευρά, στις Σπέτσες, μας περιμένει ο προπονητής μας και η Ρ., η αγαπημένη μου συναθλήτρια. Είμαστε σαν μια παρέα στους αγώνες, Στηρίζουμε ο ένας τον άλλο. Είναι 5 το απόγευμα μόλις φτάνουμε και το πρώτο πράγμα που θέλω είναι να κάνω ένα μπάνιο στη θάλασσα. Φοβάμαι πως με τριγυρίζει ένα κρυολόγημα και η θάλασσα είναι η μόνη θεραπεία. Πάω στο δωμάτιο, βάζω μαγιώ και φεύγω για το «Καϊκι», την κοντινότερη οργανωμένη παραλία. Στον δρόμο, όπως πηγαίνω προς τα εκεί, συναντάω τους αθλητές που τρέχουν το 10άρι. Βλέπω τον πρώτο, που είναι ο Ελληνας πρωταθλητής μεγάλων αποστάσεων. Βλέπω και τους επόμενους. Χειροκροτάω σαν τρελή και τους φωνάζω τα συγχαρητήριά μου! Εμψυχώνω τους επόμενους.

Η θάλασσα είναι δροσερή, μα υπέροχη. Δεν μπορώ να αντισταθώ στην θάλασσα. Νομίζω πως μπορώ να κολυμπάω κάθε εποχή του χρόνου. Ειδικά αν τρέχω. Όμορφα χρώματα δειλινού, μπλε νερά και βότσαλα. Όλα μυρίζουν καλοκαίρι.

Δεν μένω πολύ, από τον φόβο να μην κρυώσω. Γυρίζω γρήγορα πίσω, κάνω ντους και ετοιμάζομαι για να βρω τους φιλους και συναθλητές μου. Πίνω ένα καφεδάκι μέχρι να περάσει η ώρα και να πάμε όλοι στο pasta party που γίνεται μπροστά στο Ποσειδώνιο. Για να περάσει η ώρα κάνω έναν περίποτα στο Παλιό Λιμάνι. Πλακώστρωτος δρόμος δίπλα στη θάλασσα, με εκκλησίες και όμορφα σπίτια, μέχρι και παλιά κάστρα. Καθώς βραδιάζει μοιάζει να περπατάς σε άλλον αιώνα. Πηγαίνω προς το Ποσειδώνιο και εκεί τους βρίσκω όλους, δρομείς που ξέρω και άλλους που δεν ξέρω. Το Pasta Party έχει αρχίσει. Τρώμε από μια μερίδα πάστα, που είναι ό,τι ακριβώς χρειάζεται ένας δρομέας μια μέρα πριν τρέξει έναν δύσκολο.

Λέω στην Ρ. να πάμε για μια μπύρα πριν κοιμηθούμε. Δεν θέλω να κλειστώ στο δωμάτιο πριν νυστάξω για τα καλά. Η μπύρα είναι το πιο πολύ που μας επιτρέπεται. Καθόμαστε σε ένα ήσυχο μπαράκι με θέα θάλασσα και μιλάμε. Πάμε για ύπνο νωρίς. Το μυαλό έχει μπει στην υπηρεσία του αγώνα και ήδη νυστάζω πολύ.

Ξυπνάω πριν το ξυπνητήρι και είναι τόσο όμορφη η θέα από το δωμάτιό μου. Ένα ξημέρωμα πάνω στην θάλασσα. Έχω λίγο άγχος για τον αγώνα. Φοβάμαι και αυτό το κρυολόγημα που με τριγυρνάει. Ντύνομαι και βάζω το νούμερό μου. Κάτω από δρόμο μου περνάνε οι δρομείς και πηγαίνουν στην εκκίνηση. Σιγά – σιγά το κέφι φτιάχνει. Είμαστε όλοι οι συναθλητές μαζί. Ευχόμαστε καλή επιτυχία ο ένας στον άλλο. Το ευχόμαστε αληθινά!

Πριν από την κανονική εκκίνηση του αγώνα δίνεται ξεχωριστή εκκίνηση για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες που τρέχουν με αμαξίδιο που σπρώχνουν δρομείς. Είναι μια στιγμή που συνειδητοποιείς πόσο μεγάλο πράγμα είναι ο αθλητισμός.

Στην εκκίνηση είμαστε δίπλα-δίπλα με την Ρ. Δίπλα μας το γνωστό  πλήθος δρομέων που αγαπάνε το τρέξιμο όσο κι εμείς – ίσως και πιο πολύ. Τώρα σκέφτομαι πόσο θέλω να τρέξω! Σκέφτομαι πως ο αγώνας αυτός θα είναι μοναδικός καθώς σε όλη τη διαδρομή θα βλέπω θάλασσα και παραλίες και χωριά του νησιού.

Έχω χωρίσει την διαδρομή σε 5 5άρια. Με βοηθάει η σκέψη αυτή. Τα έχω στο μυαλό μου κάπως έτσι:

Στα πρώτα 5 χιλιόμετρα θα κάνω ζέσταμα

Από το 5ο στο 10ο χλμ θα βρω καλή αναπνοή και καλό ρυθμό

Από το 10ο έως το 20ο και στα δυο αυτά πεντάρια θα τρέξω ελεύθερα.

Από το 20ο έως το 25ο χλμ θα πολεμήσω την κούρασή μου

Τα πρώτα 5 χλμ είναι πάντα κουραστικά γιατί είναι το ζέσταμα. Όσο πιο πολλά χιλιόμετρα τρέχω με τον καιρό, τόσο πιο πολύ αργώ να ζεσταθώ. Το ζέσταμα είναι άβολο. Είναι η αντίσταση του οργανισμού στο τρέξιμο. Με ενοχλούν τα ρούχα μου, η αναπνοή μου, τα παπούτσια μου, νιώθω πόνους στις γάμπες… Όταν όμως περάσω τα 5 χλμ, δεν νιώθω πια τίποτα.

Στον πρώτο σταθμό τροφοδοσίας, μικρά παιδιά 5-6 χρονών, μας προσφέρουν νερό και ισοτονικά. Μικρά παιδιά που κυριακάτικα έχουν αφήσει τα Playstation, Nickelodeon και Netflix και έχουν στηθεί μέσα στον ήλιο και προσφέρουν δροσιστικά ποτά σε δρομείς, που στην πλειονόητητά τους είναι ερασιτέχνες και ήρθαν να τρέξουν στο νησί τους. Στα παιδάκια που μου δίνουν στα χέρια νερό και ισοτονικό τους λέω πόσο πολύ με βοηθάνε και με ξεκουράζουν, εμένα και όλους τους δρομείς. Να το κάνουν ξανά του χρόνου αν μπορούν!

Μετά τα 5 χλμ είναι ήδη καλύτερα και αφήνομαι να κοιτάξω την θέα. Είναι πανέμορφη. Πράσινο στα αριστερά μου και γαλάζια θάλασσα στα δεξιά μου. Όμορφες παραλίες. Ακούω το κύμα καθώς τρέχω.

Στο 10ο χλμ, όπως το είχα προβλέψει νιώθω φανταστικά. Έχω ενυδατωθεί πολύ καλά πίνοντας νερό και ισοτονικό στους δύο σταθμούς που συναντήσαμε ως τώρα. Έχω περάσει τις πρώτες δύσκολες και βασανιστικές ανηφόρες. Οι ανηφόρες, όταν είναι στην αρχή της διαδρομής μου αρέσουν γιατί σπρώχνουν το αερόβιο κατώφλι μου πιο πέρα.

Από το 10ο χλμ και μετά τρέχω ελεύθερα. Κοιτάζω μόνο την ομορφιά της διαδρομής. Δεν με απασχολεί τίποτα. Βρίσκω μπροστά μου την μικρή Μ., ένα παιδί με ειδικές ανάγκες, που τρέχει τον αγώνα με τον ανανπηρικό της αμαξίδιο. Το σπρώχνει ο πατέρας της που είναι δρομέας και μια πολύ δυνατή αθλήτρια του αγωνίσματος. Ούτε μπορώ να φανταστώ τον κόπο τους, να τρέχουν και να σπρώχνουν τόσο βάρος.

Τους χαιρετάω και τρέχω μαζί τους κάποια χιλιόμετρα. Η Μ. τιτιβίζει από χαρά. Έχει μπροστά στο αμαξίδιό της, στα πόδια της, ένα σκυλάκι. Πόσο όμορφο είναι να τρέχει δίπλα σε τόσο ξεχωριστούς ανθρώπους! Στην κατηφόρα τους αφήνω και βάζω τα δυνατά μου.

  • «Μ., σε ευχαριστώ που μου έκανες την τιμή να τρέξω μαζί σου. Να ξέρεις πως είσαι η πιο όμορφη δρομέας!», της λέω.

Η Μ. χαμογελάει και μετά σκέφτεται και μου λέει:

  • «Και η Μιλού;»

Καταλάβαίνω πως η Μιλού είναι το σκυλάκι της. Της λέω πως η Μιλού είναι μια ξεχωριστή σκυλίτσα – δρομέας που άλλη σαν και αυτή δεν υπάρχει.

Η διαδρομή περνάει τώρα από καμμένα δάση και η θέα είναι θλιβερή, στενάχωρη. Ωςστικτωδώς κοιτάζω προς την θάλασσα. Να βρω εκει ομορφιά και παρηγοριά. Φτάνω στο 20ο χιλιόμετρο και τα πράγματα αρχίζουν να ζορίζουν. Η κούραση αρχίζει να κάνει τα πόδια βαριά. Ο ήλιος είναι σκληρός και με χτυπάει κατακέφαλα. Η διαδρομή τουλάχιστον είναι βατή.

Στο 21ο χλμ προσπερνάω μια δρομέα. Θαυμάζω την κατατομή της. Έχει σώμα δρομέα. Είναι πολύ ωραία ντυμένη. Καθώς την προσπερνάω νομίζω πως ακούω κλάματα. Γυρίζω και την βλέπω στ’αλήθεια να κλαίει.

  • «Είσαι καλά; Μήπως πονάς», τη ρωτάω.
  • «Πονάω πάρα πολύ!», μου λέει και δείχνει την κοιλιά της.

Δεν ξέρω τι να κάνω. Σκέφτομαι πως δεν μπορώ να της προσφέρω βοήθεια εγώ. Ούτε νερό δεν έχω μαζί. Προσπαθώ να σκεφτώ γρήγορα την καλύτερη λύση.

  • «Μείνε στην σκιά και περίμενε εδώ. Θα τρέξω και στον επόμενο σταθμό ιατρικής βοήθειας (υπολόγισα πως θα ήταν στο 22,5 χλμ) θα ειδοποιήσω και θα έρθουν να σε πάρουν.»

Μου γνέφει ναι. Βάζω μεγάλη προσπάθεια τώρα να τρέξω πιο γρήγορα. Σε λίγο για καλή μου τύχη βλέπω έναν περαστικό με μηχανάκι. Τον σταματάω και του ζητάω να πάει να βρει την αθλήτρια και να την βοηθήσει ή να φέρει βοήθεια. Με ακούει με νοιάξιμο. Σε λίγο τους βλέπω και τους δύο πάνω στο μηχανάκι να πηγαίνουν προς το ιατρείο που βρίσκεται στον τερματισμό. Ησύχασα. Η συναθλήτριά μου με χαιρετάει με χαμόγελο και ευγνωμοσύνη.

Από το 22 χλμ και μετά είναι μαρτύριο. Κάθε χιλιόμετρο μοιάζει να κρατάει για 5 ή για 10. Μπαίνουμε στον πλακόστρωτο δρόμο προς το Παλιό Λιμάνι. Και να ο κόσμος! Αυτός το υπέροχος κόσμος του νησιού. Είναι έξω στους δρόμους, μας χειροκροτάει και μας δίνει κουράγιο. Η συνεισφορά του είναι τεράστια. Μου δίνει κέφι το χαμόγελο των ανθρώπων που μου λένε μπράβο. Τα πόδια μου βγάζουν φτερά. Τους χαιρετάω. Τους απαντάω. Τους ευχαριστώ. Τρέχω το τελευταίο χιλιόμετρο. Το πιο δύσκολο. Το πιο ωραίο. Η Ρ.,που έχει ήδη τερματίσει, με περιμένει πριν τον τερματισμό. Τρέχει μαζί μου. Πιο κάτω ο προπονητής μου. Οι υπόλοιποι συναθλητές. Κάνω spreed (που βρήκα δύναμη; ) και τερματίζω με χαμόγελο. Ένα κορίτσι μου περνάει στον λαιμό το μετάλλιο του αγώνα.

Έτρεξα το πρώτο αγώνα 25 χιλιομέτρων!

Έτρεξα ένα νησί!