Ο δικός μου μαραθώνιος

Κυριακή 11 Νοέμβρη 2018

Κλασσικός Μαραθώνιος της Αθήνας – ο αυθεντικός

Και να, η μεγάλη μέρα έφτασε. Ο χρόνος κύλησε, σε ισόποσα διαστήματα και έφτασε στο πλήρωμά του. Την έχει αυτήν την ιδιότητα ο χρόνος. Να κινείται ακόμα και όταν εμείς νομίζουμε πως δεν το κάνει. Και μας συγκλονίζει πάντα. Σήμερα ξημέρωσε η 11η Νοέμβρη, η μέρα για την οποία προετοιμάζομαι από την 1ην Αυγούστου, η μέρα που περιμένουν χιλιάδες συναθλητές μου δρομείς στην Ελλάδα και αλλού: η μέρα που λαμβάνει χώρα ο κλασσικός μαραθώνιος της Αθήνας!

Λένε πολλοί δρομείς πως δεν μπορούν να κοιμηθούν το προηγούμενο βράδυ. Πώς για τον λόγο αυτό προσπαθούν να κοιμηθούν καλά μια μέρα πριν, το βράδυ της Παρασκευής γιατί το βράδυ του Σαββάτου δεν έχουν τέτοια τύχη. Άλλοι πάλι βάζουν το ξυπνητήρι πολύ πρωί την Κυριακή. Ξυπνάνε από τις 4 η ώρα για να φάνε ένα ικανό πρωινό ώστε να έχουν να κάψουν στον αγώνα. Σε μένα δεν συνέβη τίποτε από τα δύο. Δεν επηρεάζομαι από τέτοιους παράγοντες. Κοιμάμαι πάντα ήρεμα και πολύ πριν από κάθε σημαντική μέρα, ή σημαντικό αγώνα, ή σημαντικές εξετάσεις στην ζωή μου. Όταν κάτι με δυσκολεύει ή με απασχολεί, τότε μου φέρνει μια μεγάλη και δύσκολη να ξεπεράσω, νύστα. Είναι η άμυνά μου.

Έχω κοιμηθεί από τις 11 το βράδυ και ξυπνάω με δυσκολία στις 6:30. Έχω ξεκουραστεί πολύ. Το ίδιο και την προηγούμενη μέρα. Και γενικά τις 2-3 μέρες πριν τον αγώνα έχω πάρει άδεια από τη δουλειά και είμαι ευχάριστα ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου στο σπίτι. Έχω ετοιμάσει από βραδίς,  σχολαστικά, τα ρούχα που θα φορέσω για να τρέξω – όλα απλά και άνετα – τα παπούτσια μου, το νούμερό μου, την ζώνη με τα τζελάκια που θα πιω στην διάρκεια του αγώνα, τους ηλεκτρολύτες που διαλύσω σε νερό, τα παυσίπονα που θα πάρω και την ψυκτική κρέμα που θα έχω μαζί. Έχω ακόμα ξεχωρίσει ποια παλιά ρούχα θα φοράω που θα με κρατάνε ζεστή, και που θα τα βγάλω στην εκκίνηση την τελευταία στιγμή, και που ξέρω πως μαζί με τα ρούχα που θα αφήσουν με τον ίδιο τρόπο και άλλοι δρομείς θα δοθούν στους αστέγους της Αθήνας.

Τρώω ένα ελαφρύ πρωινό, ένα κομμάτι μαύρο ψωμί με μέλι και κανέλλα και λίγες γουλιές καφέ. Ντύνομαι και δεν ξεχνάω να βάλω βαζελίνη σε όλα τα δύσκολο σημεία τριβής, στο εσωτερικό από τα πόδια μου, (εκεί που τρίβονται τα μπουτάκια στην άκρη από το σορτσάκι) στην βάση του στήθους, (εκεί που τρίβεται το αθλητικό μπουστάκι πάνω στο στήθος και πονάει πολύ), κάτω από τις μασχάλες, στο εσωτερικό των χεριών, στα μπράτσα και γενικά όπου μπορεί να υπάρξει τριβή του δέρματος με άλλο δέρμα ή με ύφασμα. Αυτή ίσως να είναι μια από τις πιο σημαντικές κινήσεις της προετοιμασίας του αγώνα. Ειλικρινά.

Φεύγω νωρίς με τους συναθλητές μου για να φτάσουμε στην εκκίνηση, στο στάδιο του Μαραθώνα. Έχει λίγο κίνηση στον δρόμο λόγω των πολλών συμμετοχών και αυτό μου προκαλεί λίγο άγχος. Για σκέψου να αργήσουμε και να χάσουμε τον αγώνα. Φυσικά οι φόβοι μου είναι αβάσιμοι και χαζοί, παιδικοί. Φτάνουμε μια χαρά και περπατάμε ως τον χώρο του σταδίου. Τι όμορφη ατμόσφαιρα! Δεν έχω ξαναζήσει κάτι τέτοιο. Δεν χωράει το μυαλό μου πόσος κόσμος έχει έρθει για να τρέξει. Πόσοι αθλητές και αθλήτριες, όλες οι ηλικίες και όλα τα έθνη, άνθρωποι από τόσες χώρες που αγαπάνε το τρέξιμο. Ψάχνω τον προπονητή μου και τους υπόλοιπους συναθλητές μου. Βρισκόμαστε λίγο έξω από το στάδιο. Ο προπονητής δίνει τις τελευταίες οδηγίες:

  • «Ξεκινάμε μπροστά – μπροστά στην εκκίνηση κι ας μας προσπεράσουν όλοι οι άλλοι. Είναι θέμα αρχής και συγκέντρωσης. Πρέπει να είμαστε μπροστά για να μην χάσουμε τον ρυθμό μας. Μένουμε σε όλο τον δρόμο και τρέχουμε αριστερά, σχεδόν πάνω στην άσπρη γραμμή. Τα τζελάκια τα παίρνουμε κάθε 7 χιλιόμετρα: στο 7ο στο 14ο, στο 21ο, στο 28ο και στο 35ο. Ηλεκτρολύτες πίνουμε στην αρχή και στο 20ο χιλιόμετρο. Καλά διαλυμένους σε ένα μικρό μπουκάλι με νερό. Αν χρειαστεί γύρω στο 30ο χιλιόμετρο παίρνουμε ένα παυσίπονο. Αν φτάσουμε στο 32ο χιλιόμετρο και είμαστε καλά, μετά δεν σταματάμε για κανένα λόγο. Πουθενά. Πάμε για τερματισμό στο Καλλιμάρμαρο».

Τον ακούω προσεκτικά. Βάζω καλά στο μυαλό μου τις οδηγίες. Αγκαλιαζόμαστε και φιλιόμαστε με πραγματική αγάπη και νοιάξιμο. Ευχόμαστε καλό τερματισμό. Χωριζόμαστε και πάμε στο αντίστοιχα μπλοκ του καθενός. Εγώ με την Ρ. έχουμε το 10ο και το 11ο. Έτσι μένουμε μαζί. Κάνουμε μια τελευταία τουαλέτα και είμαστε έτοιμες. Πρέπει να φύγει και αυτό το βάρος, εννοείται. Η Ρ. μου φτιάχνει τους ηλεκτρολύτες μου. Με έχει υπό την προστασία της.

Αρχίζει η τελετή της εκκίνησης. Τα πρώτα μπλοκ είναι των μεγάλων αθλητών. Ο Έλληνας πρωταθλητής και μαραθωνοδρόμος απαγγέλει τον όρκο του αθλητή και μαζί του ορκιζόμαστε όλοι σηκώνοντας ψηλά το δεξί μας χέρι και ενώνοντας τα 3 δάχτυλα. Ορκιζόμαστε να αγωνιστούμε δίκαια. Νομίζω πως όλοι οι δρομείς συμφωνούν σε αυτό. Το πρώτο μπλοκ παίρνει εκκίνηση. Ακολουθεί το δεύτερο. Και σιγά-σιγά φτάνει και η σειρά μας. Νιώθω μόνο καλά. Έτοιμη και χαρούμενη. Θα το ζήσω το όνειρό μου. Αυτόν τον πρώτο μου μαραθώνιο θα τον χαρώ όσο κανείς! Ξεκινάμε!!!

Η διαδρομή μου είναι γνώριμη. Και είναι και όμορφη. Την έχω κάνει τόσες φορές στις προπονήσεις. Την ξέρω βήμα – βήμα. Ο κόσμος δεν έχει φύγει ακόμη όλος. Έχει μείνει να δει την εκκίνηση και του τελευταίου ακόμα μπλοκ, και του τελευταίου μαραθωνοδρόμου. Ο κόσμος τιμά εξαιρετικά τους δρομείς. Ακολουθώ την αριστερή πλευρά του δρόμου, όπως ακριβώς μου είπε ο προπονητής μου. Τρέχω σχεδόν πάνω στην λευκή γραμμή του δρόμου. Ο κόσμος που τρέχει είναι ενοχλητικά πολύς στην αρχή, μα όταν φτάνουμε στο 2ο χιλιόμετρο, κάπως έχουν πάρει όλοι τις θέσεις τους. Αφήνω να με προσπερνάνε χωρίς να νιώθω τύψεις ή απειλή. Στρίβουμε για την στροφή γύρω από τον τύμβο. Όπως πάντα έχω χωρίσει την διαδρομή σε 5άρια. Έτσι μπορώ να την διαχειριστώ καλύτερα. Έτσι μου φαίνεται πιο μικρή και πεπαιρασμένη.

Τα πρώτα 5 χιλιόμετρα είναι το ζέσταμα. Θα είναι άβολα μα θα ζεσταθώ και στο τέλος τους θα νιώθω καλύτερα.

Τα επόμενα 5 χιλιόμετρα θα βρω τον ρυθμό μου και την αναπνοή μου. Όταν θα έχω καλύψει 10 χιλιόμετρα θα είμαι στ’αλήθεια δυνατή και άνετη.

Τα επόμενα δύο σετ των 5 χιλιομέτρων θα είναι τα πιο άνετα για μένα. Θα είμαι ζεστή και ξεκούραστη την ίδια στιγμή. Θα τρέχω αυθόρμητα και θα το απολαμβάνω. Θα απολαύσω τη θέα και την διαδρομή.

Από το 20ο έως το 25ο χιλιόμετρο θα πρέπει να αποφασίσω την στρατηγική μου για το δεύτερο κομμάτι του μαραθωνίου. Αν θα κόψω ρυθμό, αν θα ανεβάσω. Θα είναι η ώρα της αλήθειας.

Από το 25ο΄έως το 30ο χιλιόμετρο θα κριθεί η έκβαση του αγώνα μου. Θα πρέπει να διαχεριστώ τον πόνο. Και να αποφασίσω αν και πώς θα τερματίσω.

Από το 30ο χιλιόμετρο και μετά δεν ξέρω τι θα κάνω. Δεν το έχω ζήσει πιο πριν. Θα είναι η πρώτη φορά που θα τρέξω την απόσταση αυτή. Πιστεύω πως θα σφίξω τα δόντια. Και θα σκέφτομαι το Καλλιμάρμαρο και το μετάλλιό μου!

Ξεκινάω κρατώντας στο χέρι το μπουκάλι με το νερό που έχει μέσα τους ηλεκτρολύτες,  που με τόση προσοχή μου ετοίμασε η συναθλήτριά μου, η Ρ. Μια ταμπλέτα αναβράζουσα σε ένα μπουκαλάκι νερό 500 ml. Σύμφωνα με τον προπονητή πρέπει να πίνω από το μπουκάλι μου σιγά-σιγά και με κάποια διάρκεια.Και ξανά στο 20ο.

Στον τύμβο βλέπω το άγαλμα του δρομέα και μετά την προτομή του Γρηγορίου Λαμπράκη. Σκέφτομαι πως πατάω σε βήματα τόσο σπουδαίων ανθρώπων, του Φιδειππίδη, του Σπύρου Λούη, του Γρηγόρη Λαμπράκη. Πόσο εμβληματικός και σπουδαίος είναι ο δρόμος που σήμερα τρέχω. Τα βήματά μου πατάνε στα βήματά τους. Πώς μπορώ εγώ να σταματήσω;

Με τις σκέψεις αυτές φτάνω στο 7ο χιλιόμετρο. Ώρα για το πρώτο τζελάκι μαλτόζης. Ουσιαστικά πρόκειται για ζάχαρη και αλάτι, που τόσο λείπουν από τον οργανισμό καθώς τρέχω. Παρατήρησα πριν πως έτρεξα λίγο πιο γρήγορα από το pace 7 που είναι και το ζητούμενο για μένα. Γρήγορα διόρθωσα και πήγα σε έναν πιο ξεκούραστο ρυθμό. Στο 8,4 κάνω περίπου μια ώρα και αυτό δείχνει πως έχω σωστό, σταθερό ρυθμό. Συνεχίζω. Κάνω τα 10 χιλιόμετρα σε 1:10 όπως ακριβώς μου είχε ζητήσει ο προπονητής  μου. Είμαι χαρούμενη που πηγαίνω χωρίς μεγάλο κόπο, με έναν σταθερό ρυθμό.

Στον Μαραθώνα και στην Νέα Μάκρη έχει κόσμο. Έχουν βγει οικογένειες, γονείς με μικρά παιδιά και μας χαιρετάνε, ηλικιωμένες που βρίσκουν ένα ενδιαφέρον αυτήν την ξεχωριστή μέρα, νέα παιδιά και έφηβοι. Τους χαμογελάω. Ακουμπάω παιδικά χεράκια. Τους λέω ευχαριστώ. Σε σημεία παίζουν μουσικές. Ακούω μια κρητική μαντινάδα. Μας ξεσηκώνει όλους ο ρυθμός. Η δύναμη της μουσικής!

Στο 11ο χιλιόμετρο  είναι η πρώτη μικρής διάρκειας ανηφόρα. Έχει ένα ενδιαφέρον. Μια  πρώτη δυσκολία να απασχοληθεί το μυαλό. Μετά το 12ο – 13ο χιλιόμετρο μια δυσάρεστη μυρωδιά έρχεται στα ρουθούνια μας που έχουν βρει ρυθμό και δουλεύουν δυνατά. Μπαίνουμε στην περιοχή της μεγάλης φωτιάς του καλοκαιριού. Της φωτιάς στο Μάτι και στον Νέο Βουτζά, όπου χάθηκαν 100 άνθρωποι. Τρέχουμε βουβοί από λύπη και συγκίνηση. Παντού μαύρο και καμμένη  γη παντού. Στις άκρες του δρόμου και από τις δύο μεριές έχουν παραταχθεί κάτοικοι με πανό και μαύρα ρούχα που διαμαρτύρονται για την εγκατάλειψη από το κράτος, για τους αργούς ρυθμούς αποκατάστασης. Όλοι οι δρομείς βγάζουμε τα πράσινα σκουφιά που μας έχουν μοιράσει και τα φοράμε στο κεφάλι. Το δάσος  των δρομέων. Κάποιος – δημοσιογράφος από τοπικό σταθμό- μου απλώνει ένα μικρόφωνο την ώρα που περνάμε από την διασταύρωση της Λ. Μαραθώνος με το Μάτι.

  • «Τρέχουμε για το Μάτι!», φωνάζω αυθόρμητα. Και είναι αλήθεια. Όλο το καλοκαίρι έμεινα στην περιοχή, παρηγορούσα φίλους μου, που έχασαν τα σπίτια τους, την ομορφιά του δάσους τους, τις εικόνες των παιδικών τους χρόνων. Ναι, τρέχω για όλους τους. Δεν τους ξεχνάμε!

Στο 14ο χιλιόμετρο πίνω το δεύτερο τζελάκι. Πίνω φυσικά κάθε 2,5 χιλιόμετρα και νερό που παίρνω από τα σημεία υδροδωσίας. Είναι το πιο σημαντικό να μείνω καλά ενυδατωμένη. Πίνω με χαρά και ότι ισοτονικό μας προσφέρουν.Υπέροχοι εθελοντές. Χαρούμενα νέα παιδιά που μας προσφέρουν με περίσσεια χαρά μπουκάλια με νερό, μας εμψυχώνουν, μας ανεβάζουν με τα λόγια τους και με το χαμόγελο τους. Στο 16ο χιλιόμετρο με περιμένουν φίλοι και είναι υπέροχο να ακούς να φωνάζουν το όνομά σου και να σου λένε μπράβο και συνέχισε άνθρωποι που τους ξέρεις και τους αγαπάς. Νιώθω τόσο πιο ξεκούραστη!  Τόσο καλύτερα! Τόσο πιο δυνατή!

Το ανάγλυφο του δρόμου τώρα αλλάζει και γίνεται πιο ενδιαφέρον και δύσκολο. Έχει ανηφόρες, αλλού βουβές και αλλού έντονες, έχει δυνατές κατηφόρες που θέλουν προσοχή γιατί κουράζουν τα πόδια. Έχει όμως και όμορφο τοπίο. Το βλέμμα απλώνεται παντού. Απαλοί λόφοι, καταπράσινοι. Πάνω μας γαλανός, αττικός ουρανός! Είμαι τόσο καλά! Τρέχω ονειρεμένα από το 10ο έως το 20ο χιλιόμετρο. Νομίζω πως ο ημιμαραθώνιος θα είναι η καλύτερη απόσταση για μένα. Φτάνω στα 20 χιλιόμετρα σε 2,5 ώρες περίπου, με σταθερό pace και αρκετά ξεκούραστη ακόμα. Βγάζω το μπουκάλι μου και ετοιμάζω την δεύτερη δόση ηλεκτρολυτών. Ξεκινάω να πίνω  και νιώθω πολύ αναζωογονημένη. Δεν ζαλίζομαι. Όλες μου οι αισθήσεις λειτουργούν κανονικά.

Στο 21ο χιλιόμετρο ήρθε η ώρα για τα τρίτο τζελάκι και διαλέγω κάτι πιο δυνατό. Ως τώρα έπινα τζελάκια χωρίς καφεϊνη  και όχι πολύ μεγάλης δόσης. Τώρα διαλέγω ένα με μεγαλύτερη  περιεκτικότητα σε ζάχαρη και αλάτι και με καφεινη. Μου δίνει ζωντάνια πολύ σύντομα.

Αρχίζουν τα δύσκολα χιλιόμετρα. Το μετά το 20ο χιλιόμετρο. Μετά την μέση. Προσέχω πολύ τον ρυθμό μου.  Προσέχω να μην λαχανιάσω. Κινούμαι σε pace 7.3. Δίπλα μου κάποιοι αρχίζουν να πονάνε και να σταματάνε. Αρχίζουν να περπατάνε. Βλέπω κάποιον γνωστό μου δρομέα. Μιλάμε. Στα επόμενα χιλιόμετρα τρέχω δίπλα σε έναν Ιταλό κύριο, φανταστικό δρομέα που είναι ΑΜΕΑ και τρέχει με καροτσάκι. Πόσο σεβασμός του αξίζει! Πόσα μπράβο! Νεαροί δρομείς δίπλα μου τον προσέχουν. Συννενούνται μεταξύ τους και στην επόμενη ανηφόρα τον βοηθάνε. Τον σπρώχουν. Πόσο μεγάλες αξίες σε τόσο απλές κινήσεις!

Είμαι στο μπλοκ με την μεγαλύτερη πολυπολιτισμικότητα. Είναι ο μπλοκ με τις ομαδικές συμμετοχές. Εγώ τρέχω με την ομάδα της εταιρίας στην οποία δουλεύω. Δίπλα μου τρέχουν Κινέζοι, Ιάπωνες από την Ιαπωνική Πρεσβεία, Πολωνοί και Πολωνές, Καναδοί καλά οργανωμένοι, δρομείς από την Νότια Αφρική. Δεν θα μπορούσε να μου τύχει καλύτερο μπλοκ. Τους παρατηρώ και βγάζω χρήσιμα συμπεράσματα. Για την αντίληψή τους για τον μαραθώνιο,  για την προετοιμασία τους,για την ανθεκτικότητά τους στη ζέστη. Έχω  μεγάλο σεβασμό σε όλους τους λαούς της γης.

Τα δύσκολα χιλιόμετρα περνούν όχι και τόσο δύσκολα όσο τα θυμόμουν στις προπονήσεις. Τρέχω με σταθερό ρυθμό και μετά το 21. Περνάω το 23ο χιλιόμετρο, φτάνω στο 25ο. Μέχρι εδώ έχω αγωνιστική εμπειρία. Μέχρι τόσα χιλιόμετρα ήταν οι αγώνες που έχω τρέξει. Την ησυχία του δρόμου και την δυσκολία μας σπάει μια  δυνατή και μπιτάτη μουσική, πολύ ανεβαστική, η αλήθεια είναι. Καθώς δεν είναι εδώ το κέντρο της πόλης και δεν έχει κόσμο να μας επευφυμεί, αναρωτιέμαι από πού να έρχεται. Γυρίζω το κεφάλι μου και βλέπω έναν αυτοσχέδιο ντι τζέι, που σηκώθηκε Κυριακάτικα και έστησε το ντι τζέι σετ του, εκεί στη μέση του πουθενά, για να μας εμψυχώσει και το καταφέρνει! Βρίσκω τον ρυθμό του τραγουδιού στα πόδια μου. Τρέχω  και τραγουδάω δυνατά τους στίχους.

  • «Άγνωστε ντι τζέι που ήσουν εκεί γύρω στο 25ο χιλιόμετρο, σε ευχαριστώ. Δεν έχεις ιδέα πόσο με βοήθησες. Δεν έχεις ιδέα πόσο μας βοήθησες όλους!»

Έχει ανηφόρες και δύσκολες κατηφόρες τώρα το δρόμος. Νιώθω κάτι – ενόχληση; Πόνος; – στο αριστερό γόνατο. Δεν πρέπει να το σκέφτομαι. Πρέπει να το βγάλω από το μυαλό μου. Χρειάζομαι κάτι να με αποσπάσει. Μέσα στην ησυχία του δρόμου, τις βαριές ανάσες των συναθλητών μου, το λαχάνιασμα και το βογγητο κάποιων ακούω και πάλι ξεσηκωτική μουσική. Και είναι το θέαμα αλήθεια φανταστικό. Σε ένα ευρύχωρο και σύγχρονο συνεργείο αυτοκινήτων, οι ιδιοκτήτες και οι εργαζόμενοι έχουν ανοίξει το χώρο σήμερα Κυριακή, έχουν φέρει μηχανήματα και παίζουν δυνατά μουσική. Ερασιτέχνες ντι τζέι και εδώ! Μας στηρίζουν με τον καλύτερο τρόπο στα πιο δύσκολο χιλιόμετρα. Τους αγαπάμε! Τους ευχαριστούμε! Σηκώνω τα χέρια και τους χαιρετάω και τους φωνάζω δυνατά «Ευχαριστούμε!»

Φτάνω στην ευθεία της Παλλήνης. Στο φοβιστικο 28ο χιλιόμετρο. Το μέρος είναι μια χαρά, καθόλου φοβιστικό. Όμως εγώ εδώ είχα πάθει στην μεγάλη προπόνηση-εξομοίωση, το τοίχος. Η ενόχληση στο αριστερό γόνατο εξακολουθεί. Σκέφτομαι γρήγορα και αποφασίζω. Καλύτερα να προλάβω, παρά να μην μπορώ να αντιδράσω στο πρόβλημα. Βγάζω απόφασιστικά τα δύο παυσίπονα και τα παίρνω μαζί με λίγο νερό. Θα κοροϊδέψω λίγο τον εαυτό μου. Θα του κρύψω λίγο τον πόνο. Στο 28ο βέβαια παίρνω και το 4ο τζελάκι. Είμαι καλά. Έχω ενυδατωθεί με ηλεκτρολύτες, έχω πάρει την ζάχαρη και το αλάτι που μου λείπει και σε λίγο δεν θα νιώθω τον πόνο.

Τρέχω σταθερά και στον ρυθμό μου και από μακριά βλέπω το πολύχρωμο φίδι από τις μπλούζες και τα σορτάκια των συναθλητών μου να σχηματίζει την ανηφόρα του Σταυρού. Μα είναι δυνατόν να έχω φτάσει ως εδώ; Δηλαδή, θα φτάσω στο 32ο χιλιόμετρο; Δεν είναι ψέμα; Θυμάμαι τον προπονητή μου:

  • «Αν φτάσεις στο 32ο χιλιόμετρο και είσαι καλά, χωρίς τραυματισμό και πόνους, τότε μην σταματήσεις για κανέναν και για τίποτα. Τότε πήγαινε για τερματισμό.»

Σκέφτομαι πως υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να τα καταφέρω. Αλήθεια. Παίρνω θάρρος στην σκέψη. Σχεδόν ξεκουράζομαι στην εικόνα του Καλλιμάρμαρου. Λίγο ακόμα. Στον Σταυρό έχει βγει κόσμος και μας δίνει θάρρος. Γνωρίζουν πόσο καταπονημένοι είμασστε πια σε αυτό το χιλιόμετρο. Μας λένε πως είναι λίγο ακόμα, πως πάμε εξαιρετικά. Μια παρέα μουσικών έχει στήσει τύμπανα. Δεν σταματάω να τρέχω ακόμα και στην κάθετη ανηφόρα του Σταυρού. Ακόμα κι αν δεν τρέχει κανείς γύρω μου. ΟΙ περισσότεροι περπατάνε. Όχι όμως εγώ. Δεν νιώθω την ανάγκη. Είμαι καλά και το σώμα μου μου λέει πως καλύτερα είναι να μην σταματήσω να τρέχω. Βρίσκω την ευκαιρία στην ανηφόρα να βάλω ψυκτική κρέμα στα γόνατα. Και στην μπροστινή πλευρά μα και στην πλευρά πίσω από τις επιγονατίδες. Ακόμα και την κρέμα την βάζω εν κινήσει. Με δυναμώνει η σκέψη πως δεν σταματάω πουθενά. Η κρέμα αρχίζει σε λίγο να ενεργεί και είναι φανταστική. Δεν νιώθω πια καμιά ενόχληση και κανέναν πόνο. Είμαι ελεύθερη.

Λίγα μέτρα μετά την ανηφόρα με περιμένει η φίλη μου, που μένει εκεί κοντά. Της φωνάζω από μακριά! «Τρέξε μαζί μου!». Έχει πρόσφατα ατύχημα με το πόδι της. Έχει κάνει σοβαρό ορθοπεδικό χειρουργείο. Και όμως τρέχει μαζί μου για λίγα μέτρα. Της  λέω πως είμαι καλά και θα τερματίσω. Και το ακούω κι εγώ αυτό.

Από εδώ και πέρα είναι 10 χιλιόμετρα κατηφόρα. Θα τα καταφέρω. Φτάνει να μην σταματήσω να τρέχω. Κόσμος παντού. Δεν μας αφήνει στην τύχη μας. Μας εμψυχώνει. Σκέφτομαι πως έχω μιλήσει σε όλους όσους μου μίλησαν. Πως έχω χειροκροτήσει όλους όσους με χειροκρότησαν. Έχω ακουμπήσει όλα τα παιδικά χεράκια που ήθελαν να μου κάνουν high five. Η ευγνωμοσύνη δεν είναι για τον άλλο, είναι για αυτόν που την νιώθει. Η ευγνωμοσύνη είναι ανατροφοδότηση.

Στο Χολαργό τα χάνω.Δίπλα μου τρέχουν τα μέλη της οικογένειά μου! Είναι στιγμή συγκίνησης! Τους λέω πως είμαι πολύ καλά. Πως θα τερματίσω. Να μην ανησυχούν. Θα τερματίσω. Και δεν έχω τίποτα. Τρέχουν μαζί μου 200-300 μέτρα και φεύγουν για να με βρουν στο Καλλιμάρμαρο. Έχω πάρει τόση δύναμη. Νομίζω πως μόλις τώρα άρχισα να τρέχω. Δίπλα μου σταματούν τόσοι. Πονούν τόσοι. Κλαίνε απελπισμένα τόσοι! Το ξέρω το κλάμα αυτό. Το έχω νιώσει. Δεν θέλω να το νιώσω σήμερα. Δεν θέλω να μου συμβεί. Δεν θα μου συμβεί. Συνεχίζω.

Στο 35ο παίρνω το τελευταίο τζελάκι. Όσο πιο φουλ γίνεται. Αν χρεαστεί θα πάρω και άλλο λέω μέσα μου. Πετάω το μπουκάλι με τους ηλεκτρολύτες. Τρέχω με άδεια χέρια για να μην κουράζομαι. Μακρύς ο δρόμος και ατέλειωτος. Θέλω ας πούμε τρία τέταρτα. Ας μην σκέφτομαι την ώρα. Κοιτάζω την όψη της πόλης. Τα κτίρια. Τις προσόψεις των σπιτιών και των πολυκατοικιών. Κρατάω το μυαλό μου σε εγρήγορση.

Στην Κατεχάκη βλέπω από μακριά έναν φίλο μου επίσης μαραθωνοδρόμο, που όμως δεν τρέχει στον σημερινό μαραθώνιο. Μου φωνάζει από μακριά. Μου λέει τα πιο όμορφα λόγια. Του λέω πως είμαι καλά και πως θα τερματίσω. Πόσο τον ευχαριστώ. Μπαίνουνμε στο τέλος της Μεσογείων.  Πάμε προς Αλεξάνδρας. Πολύ δύσκολο σημείο. Πολύ κουρασμένοι. Πολύ καταπονημένοι. Λϊγες οι αντοχές. Αλλάζω αναπνοές και ρυθμό. Κουνάω χέρια και πόδια ωςλιώς. Να ξυπνήσω. Να μείνω στον αγώνα.

Μπαίνω στην Βασιλίσσης Σοφίας. Απίστευτο! Ο κόσμος είναι παντού και δεν μας αφήνει  λεπτό! Μιλάω με όλους. Χαιρετάω όσους μπορώ. Σηκώνω τα χέρια. Στέλνω χαμόγελα. Οι άλλοι είναι ο καθρέφτης μας. Βλέπω από μακριά την στροφή προς την Ηρώδου Αττικού. Την Ηρώδου Αττικού!!! Τον δρόμο που οδηγεί στο Καλλιμάρμαρο. Και ξαφνικά πιστεύω πως τώρα, ναι τώρα, ίσως να πάθω κάτι. Από την συγκίνηση. Από το ειδικό βάρος της στιγμής. Νιώθω τα δάκρυα να κυλάνε ήδη. Δεν ξέρω αν τρέχω ή πετάω. Δεν ξέρω αν κάτω στα πόδια μου είναι άσφαλτος ή σύννεφα και ουρανός. Δεκατέσσερις εβδομάδες προετοιμασίες, εκατοντάδες χιλιόμετρα όλο αυτόν τον καιρό, δεκάδες ώρες προπόνησης, ώρες πόνου, εξάντληση, πάγος στα πόδια για ώρες, παγωμένα και χλιαρά ποδόλουτρα, μαυρισμένα νύχια και φουσκάλες, ιδρώτας που τσούζει τα μάτια και φρικτοί πόνοι όπου άνοιγε το δέρμα από τον ιδρώτα και την τριβή, αποχή από ποτό και ξενύχτι, ξύπνημα το άγριο χάραμα κάθε Κυριακή και κάθε μέρα που είχα πρωινή προπόνηση, όλα τελειώνουν σε λίγο, σε λίγα λεπτά. Κλαίω….

Μια φωνή δεξιά μου φωνάζει το όνομά μου με όλη της τη δύναμη. Είναι η συνάδελφός μου, η αγαπημένη φίλη, που έχει τρέξει κι εκείνη μαραθώνιο πριν λίγα χρόνια, που ήταν πηγή έμπνευσης για μένα και που έτρεξε σήμερα τα 10 χιλιόμετρα, το πρωί, και από τότε με περιμένει στο δρόμο. Τρέχω στη μεριά της.

  • «Σε ευχαριστώ», της φωνάζω. «Πάω για τερματισμό», της φωνάζω. Κλαίω…

Η Ηρώδου Αττικού τελειώνει και τρέχω πια προς στην είσοδο του Καλλιμάρμαρου. Πόσο όμορφο είναι το Παναθηναϊκό Καλλιμάρμαρο Στάδιο! Πόση απέριττη ομοφιά άντεξε τόσους αιώνες και τόσο απλόχερα μας αφήνει να την χαιρόμαστε και σήμερα. Χιλιάδες κόσμου. Δεν λείπει κανείς. Γεμάτες οι δυο πλευρές της εισόδου. Γεμάτες οι κερκίδες.

Δεν υπάρχει ένα τέτοιο στάδιο πουθενά στον κόσμο και δεν μπορεί να υπάρξει όσο μεγάλα χρηματικά κεφάλαια και αν επενδυθούν. Η δόξα των αιώνων, η ιστορία ενός κόσμου δημοκρατικού και με πνεύμα ελεύθερο έχει καθήσει σαν αιώνια σκόνη πάνω στα μάρμαρα των κερδίδων.  Και δεν μπορεί να την σκουπίσε κανείς.

Δεν υπάρχουν λόγια να πουν αυτό που νιώθω. Που νιώθουν όλοι που τερματίζουν σήμερα στο στάδιο αυτό. Από τον Κενυάτη υπεραθλητή που τερμάτισε πρώτος, έως τον απλό δρομέα που θα τερματίσει τελευταίος. Όλοι είναι το ίδιο συγκινημένοι. Το ίδιο. Γιατί ο άθλος αυτός δεν έχει σύγκριση και είναι ο άθλος του καθενός. Γιατί ο κάθε αθλητής από τους 19,000 μαραθωνοδρόμους που έτρεξαν σήμερα, έτρεξε τον δικό του μαραθώνιο. Και αυτόν κέρδισε,

Κλαίω πια με λυγμούς. Δεν κάνω καν προσπάθεια να το κρύψω. Ας φανεί. Είναι τιμή. Είναι χαρά. Είναι ομορφιά.Μια γυναίκα που δεν την ξέρω, μια άγνωστη, σηκώνεται όρθια στις κερκίδες. Έχει δει την μεγάλη μου συγκίνηση. Μου φωνάζει:

  • «Σταμάτα. Μην κλαις ακόμα. Περίμενε να τερματίσεις πρώτα!»

Ακούω άλλες φωνές να φωνάζουν το όνομά μου από τις κερκίδες. Η οικογένειά μου! Όλοι τους εκεί. Τους χαιρετάω. Στέλνω φιλιά. Περνάω την αψίδα του τερματισμού. Τερματίζω!!!!

Μήνες τώρα, εβδομάδες τώρα, μέρες τώρα, ώρες τώρα, ονειρεύομαι αυτή την στιγμή. Την στιγμή του τερματισμού. Και τώρα την ζω. Την ζω. Γυρίζω το βλέμμα ψηλά, στον αττικό ουρανό. Το κατάφερα γιατί το θέλησα πολύ. Όχι απλά γιατί το τόλμησα. Δεν φτάνει το θάρρος. Το κατάφερα γιατί έκανα σοβαρή προετοιμασία από την 1ην Αυγούστου, χωρίς ούτε μια μέρα διάλειμμα. Ούτε μια παράλειψη. Ούτε ένα κενό. Ούτε μια απουσία. Ούτε μια παρατυπία. Γιατί πίστεψα και εμπιστεύτηκα τον προπονητή μου. Γιατί δεν αμφισβήτησα ότι είχε πει. Γιατί έσφιξα τα δόντια στην κούρασή μου. Γιατί άφησα στην άκρη άλλα ενδιαφέροντα για λίγο.

Ακούω τις επευφημίες και δακρύζω. Ναι θα το ξανα-έκανα! Και θέλω να μπορέσω να  το ξανακάνω. Θα ήθελα να μπορώ να τρέχω στην ζωή μου μαραθωνίους. Να ξανανιώσω μια στιγμή σαν αυτή.

Ένα γλυκό κορίτσι, μια εθελόντρια, από τους πολλούς υπέροχους σημερινούς εθελοντές,  μου δίνει το μετάλλιο. Δεν βλέπω από τα δάκρυα. Το παίρνω στα χέρια μου και το φοράω. Το κοιτάζω. Μπλε κορδέλα σαν ελληνική θάλασσα. Το σχήμα του Καλλιμάρμαρου. Και η μεγάλη έκπληξη και τιμή είναι στην πίσω όψη. Η προτομή του Γρηγορίου Λαμπράκη. Του μεγάλου και γενναίου ειρηνιστή. Πόσο τυχερή είμαι να έχω κατακτήσει ένα τόσο συμβολικό και «βαρύ» μετάλλιο.

Βαδίζω και βλέπω γύρω μου χαρούμενα και κλαμμένα πρόσωπα. Άντρες μέχρι εκεί πάνω κλαίνε στον τερματισμό τους όπως κλαίω κι εγώ. Αφήνομαι. Ζω την στιγμή. Νιώθω την στιγμή.

Αν ρωτήσουμε 100 ανθρώπους τι θα ήθελαν να κάνουν στην ζωή τους, ένας μεγάλος αριθμός θα έλεγε «Να τρέξω έναν μαραθώνιο!». Αυτό δείχνει πως ο καθένας κάτι θέλει να πει τρέχοντας έναν μαραθώνιο. Το ίδιο κι εγώ. Αυτό που ήθελα να πω το είπα:

  • «Το θέλω είναι πάνω από το μπορώ!»

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s